ดอกไม้ในเปลวไฟ

เพราะอวิชชาโอบเอื้อเกื้อภพชาติ

โลกธาตุแปรวิบัติวัฏฏะบ้า

เวียนเกิดดับ อนิจจัง สังขารา

วิบากกรรมโถมถาคร่าชีวี

 

ธรรมดาแห่งธรรมธาตุบริสุทธิ์

ดอกไม้ผุดผลิบานประสานสี

เติบต้นโตหลากหลามตามโลกมี

หอมวิถีงดงามตามสามัญ

 

ดินแนบในหนังเนื้อเอื้อรองรับ

น้ำซึมซับถ้วนองค์ทรงธาตุขันธ์

ลมหายใจไหวทั่วตัวตนครัน

ไฟอุ่นไอไหวพลันสรรพางค์กาย

 

มวลมนุษย์สุดสังเวชกิเลสผลาญ

มวลดอกไม้ผลิบานไม่นานสลาย

เคยงดงามประดับหล้ามาวอดวาย

ความดีงามมอดหายไร้ความดี

 

คือดอกไม้ถูกแผดเผาเป็นดอกไหม้

คือดอกไหม้ ไร้หัวใจ ไม่มีสี

คือดอกไหม้ ไร้สำนึก ไร้ชีวี

คือดอกไหม้ ไม่มีจิตวิญญาณ

 

เพราะไฟกิเลสวิปลาสโหมฟาดฟัด

ลมปีศาจกระพือพัดประหัตประหาร

ลุกลามจิตโฉดชั่วทั่วสันดาน

ไหม้แผดผลาญท่วมแผ่นดินสิ้นหัวใจ

 

มวลดอกไม้ไร้ความดีที่บริสุทธิ์

อมนุษย์ในมนุษย์สุดหมองไหม้

ฆาตกรโศกฆาตกรรมจึงร่ำไป

เพราะดอกไม้ในเปลวไฟไร้ความงาม

 

ค่ำๆ 7 สิงหาคม 2569 : ข่าว “โศกฆาตกรรม”

อาลัยครู-นักเรียน-คุณปู่คุณยา-และฆาตกร